Po co ci kuchnia i jak będziesz jej używać? (Pytanie 1)
Codzienne gotowanie czy kuchnia „od święta”
Pierwsza decyzja: czy kuchnia jest miejscem codziennego, intensywnego gotowania, czy raczej zapleczem do szybkich śniadań i odgrzewania gotowych dań. Od tego zależy praktycznie wszystko: długość blatu, liczba szafek, wybór sprzętów i materiałów.
Jeśli gotujesz codziennie, potrzebujesz:
więcej ciągłego blatu roboczego (minimum 120–160 cm w jednym odcinku),
mocniejszego oświetlenia nad strefą roboczą,
lepszej organizacji przechowywania (przyprawy, suche produkty, garnki pod ręką),
trwalszych materiałów blatów i frontów odpornych na częste użytkowanie.
Jeśli gotujesz „od święta”, a na co dzień zamawiasz jedzenie lub jesz na mieście, większy nacisk może iść na estetykę i prostotę sprzątania. Wtedy bardziej liczy się łatwość utrzymania porządku niż rozbudowany system szuflad i cargo.
Miejsce spotkań czy czysto użytkowa przestrzeń
Kuchnia może być sercem domu, w którym spędza się czas, albo „warsztatem”, gdzie po prostu przygotowuje się jedzenie. Dwie różne filozofie dają dwa różne projekty.
Jeśli kuchnia ma być miejscem spotkań, rozważ:
wyspę lub półwysep z miejscem do siedzenia,
stół w zasięgu kuchni, nawet mały, składany,
estetyczne wykończenie sprzętów i frontów, bo kuchnia jest ciągle „na widoku”,
dobre wygłuszenie zmywarki i okapu – rozmowy nie mogą ginąć w hałasie.
Jeśli to przestrzeń typowo robocza, możesz świadomie zrezygnować z części „reprezentacyjnej” na rzecz dodatkowych szafek, wyższych słupków czy większej spiżarni.
Liczba domowników i ich przyzwyczajenia
Inaczej projektuje się kuchnię dla jednej osoby, inaczej dla rodziny 2+2, a jeszcze inaczej dla kilku dorosłych, którzy gotują równolegle. To wpływa na szerokość przejść, ilość miejsca na zapasy i liczbę stref roboczych.
Przed pierwszym szkicem odpowiedz szczerze:
Ilu domowników korzysta z kuchni codziennie?
Czy ktoś ma specjalne potrzeby (dieta, ograniczenia ruchowe, wzrost znacznie powyżej/poniżej przeciętnej)?
Czy dzieci będą samodzielnie korzystać z kuchni (dostęp do lodówki, talerzy, kubków)?
Czy ktoś często piecze, kisi, przetwarza warzywa – potrzebne są duże powierzchnie i przechowywanie słoików.
Prosty przykład: w domu, w którym codziennie piecze się chleb, przyda się głęboka szuflada na mąkę, solidny fragment blatu do wyrabiania ciasta i piekarnik z dobrym parowaniem. W mieszkaniu singla, który podgrzewa głównie gotowe dania, te elementy będą tylko zabierały miejsce.
Kuchnia otwarta, półotwarta czy zamknięta
Kolejna kluczowa decyzja: stopień połączenia kuchni z salonem lub jadalnią. Każde rozwiązanie ma swoje konsekwencje.
Kuchnia otwarta oznacza pełne połączenie z salonem:
sprzyja byciu razem – gotowanie i rozmowy jednocześnie,
wymaga większej dbałości o estetykę (mniej „warsztatu”, więcej „mebla”),
zapachy i hałas łatwo roznoszą się po całym mieszkaniu.
Kuchnia półotwarta (np. z szerokim przejściem, ścianką częściową, przeszkleniem) daje kompromis:
utrzymuje wrażenie przestrzeni,
częściowo ogranicza hałas i widok bałaganu,
umożliwia wygodne ustawienie stołu „na granicy” kuchni i salonu.
Kuchnia zamknięta to samodzielne pomieszczenie z drzwiami:
łatwiej opanować zapachy i hałas,
można pozwolić sobie na bardziej „techniczny” wygląd,
kto gotuje – często robi to osobno, poza centrum życia domowego.
Dobrym krokiem jest rozrysowanie na szybko dwóch–trzech wariantów (otwarta, półotwarta, zamknięta) i sprawdzenie, jak ustawia się wtedy sofa, stół, ciągi komunikacyjne. Zmiana tej decyzji po etapie instalacji jest już bardzo kosztowna.
Typowe scenariusze dnia i ich wpływ na projekt
Warto prześledzić własny dzień: co po kolei robisz rano, w południe, wieczorem. To podpowie, gdzie potrzebujesz blatu, a gdzie gniazdka czy szuflady.
Przykładowe scenariusze:
Śniadania w biegu: przyda się „stacja śniadaniowa” – w jednym miejscu: toster, ekspres, kubki, płatki, pieczywo, lodówka w zasięgu dwóch kroków.
Gotowanie z dziećmi: niski fragment blatu lub wyspa, do której dzieci mogą podejść, dostęp do misek i sztućców na niższej wysokości.
Przyjmowanie gości: wyspa lub półwysep jako bar, miejsce na postawienie przystawek, wygodne dojście między kuchnią a stołem.
Te scenariusze szybko ukażą priorytety: dla jednych najważniejsza będzie długość blatu obok płyty, dla innych – miejsce na duży stół, choćby kosztem dodatkowych szafek.
Jakie masz miejsce i ograniczenia techniczne? (Pytanie 2)
Dokładny pomiar pomieszczenia
Bez precyzyjnego pomiaru każde rysowanie kuchni to wróżenie z fusów. Zmierz wszystko, co się da, i zrób to rzetelnie.
długości wszystkich ścian (mierzone na kilku wysokościach – ściany bywają krzywe),
wysokość pomieszczenia,
odległości od narożników do okien, drzwi, grzejników, kominów,
wysokość parapetu i jego wysunięcie,
skosy – wysokość w różnych punktach i kąt nachylenia.
Przydatny jest prosty szkic na kartce z wymiarami w centymetrach i zaznaczonymi wszystkimi „przeszkadzaczami”: grzejniki, puszki rewizyjne, wystające piony.
Istniejące przyłącza i ich możliwości przesunięcia
Drugi krok to analiza, gdzie teraz są przyłącza: woda, kanalizacja, gaz, wentylacja, gniazdka elektryczne. Zastanów się, na ile możesz je zmienić.
Najczęściej:
wodę i odpływ da się przesunąć, ale najlepiej w zasięgu kilku metrów i z zachowaniem spadków,
gaz ma ograniczenia – trzeba trzymać się przepisów i uzgodnień z administracją,
wentylacja wymaga podłączenia okapu do istniejącego kanału (lub rezygnacji z odprowadzenia i zastosowania pochłaniacza z filtrem),
elektryka bywa najprostsza do zmiany, ale trzeba uwzględnić obciążenie i liczbę obwodów.
Im dalej od obecnych punktów chcesz przenieść zlew, zmywarkę czy płytę gazową, tym więcej pracy i kosztów. Dobrze to policzyć zawczasu – często lekkie dostosowanie układu do istniejących przyłączy jest rozsądniejszym rozwiązaniem niż ich radykalne przenoszenie.
Elementy nie do ruszenia: ściany nośne, kominy, słupy
Niektórych rzeczy po prostu nie przestawisz. Ściany nośne, kominy, słupy konstrukcyjne – to stałe punkty, wokół których trzeba zaprojektować kuchnię.
Przykłady konsekwencji:
komin przy ścianie oznacza często gorszy dostęp do rogów – trzeba przemyśleć szafki narożne,
słup w pomieszczeniu może wymusić nietypowe głębokości blatów lub szafek,
ściany nośnej nie wyburzysz, więc plan kuchni otwartej na salon może wymagać tylko szerokiego przejścia zamiast pełnego połączenia.
Narysuj na planie te elementy grubszą linią. To granice, których nie przeskoczysz, lepiej je zaakceptować i wykorzystać (np. komin jako oparcie dla wysokiej zabudowy z piekarnikiem i lodówką).
Różnice między typami budynków
Inaczej planuje się kuchnię w nowym budownictwie, inaczej w bloku z wielkiej płyty, a jeszcze inaczej w domu jednorodzinnym.
Nowe mieszkania: często mają już sugerowany układ przyłączy, łatwiej o zmiany elektryki, ale zdarzają się małe aneksy połączone z salonem, które wymagają maksymalnego wykorzystania każdego centymetra.
Bloki z wielkiej płyty: trudniej ingerować w ściany (bruzdowanie, wiercenie), kanały wentylacyjne są wspólne dla całej klatki, gaz bywa standardem – to zawęża możliwe układy.
Dom jednorodzinny: większa swoboda w rozprowadzeniu instalacji, często możliwość dodania spiżarni, ale też większe powierzchnie do przemyślenia – łatwo „rozjechać” ergonomię.
Świadomość ograniczeń technicznych już na początku chroni przed szkicem, który pięknie wygląda na papierze, ale okazuje się nie do zrealizowania bez generalnego remontu całej instalacji.
Miejsce na kluczowe sprzęty w kontekście instalacji
Przyłącza techniczne bezpośrednio przekładają się na ustawienie największych sprzętów.
Przy planowaniu sprawdź:
czy przy miejscu na okap da się podłączyć go do kanału wentylacyjnego,
czy zmywarka będzie blisko zlewu (krótkie odcinki rur, wygoda użytkowania),
czy lodówka ma odpowiednią przestrzeń wentylacyjną po bokach i z tyłu,
czy gniazdka do piekarnika, płyty, zmywarki i okapu są w zasięgu przewidzianych szafek.
Najprostsza kontrola: na szkicu kuchni narysuj przyłącza z oznaczeniem odległości. Następnie „na czysto” wrysuj sprzęty i sprawdź, czy wszystko się pokrywa z realnymi możliwościami technicznymi.
Źródło: Pexels | Autor: Rene Terp
Jaki układ kuchni pasuje do twojej przestrzeni? (Pytanie 3)
Najpopularniejsze układy zabudowy
Na starcie wybiera się zwykle między kilkoma podstawowymi układami. Każdy ma swoje zalety i typowe zastosowania.
Układ jednorzędowy: wszystkie szafki i sprzęty stoją przy jednej ścianie. Sprawdza się w wąskich aneksach lub bardzo małych kuchniach. Minusem jest mało blatu i brak możliwości wygodnego rozdzielenia stref.
Układ dwurzędowy: dwa równoległe ciągi. Idealny do dłuższych, wąskich pomieszczeń, jeśli odległość między ciągami wynosi ok. 100–120 cm. Daje dużo blatu i szafek, ale utrudnia wstawienie stołu.
Układ w kształcie L: dwa ciągi pod kątem prostym. Najczęstszy wybór w mieszkaniach. Pozwala optymalnie wykorzystać rogi, zachować trójkąt roboczy i wygodnie ustawić stół.
Układ w kształcie U: trzy ciągi wokół kuchennego „wnętrza”. Daje najwięcej blatu i przechowywania przy małej powierzchni. Wymaga jednak sensownej szerokości „wnętrza” (min. 120 cm między ciągami), inaczej kuchnia robi się klaustrofobiczna.
Kuchnia z wyspą lub półwyspem: dodatkowy ciąg wychodzący w stronę salonu lub środka pomieszczenia. Świetny do otwartych przestrzeni, ale wymaga sporego metrażu.
Trójkąt roboczy i nowoczesne strefy
Klasyczna zasada to tzw. trójkąt roboczy: lodówka, zlew i płyta powinny tworzyć trójkąt, a odległości między nimi nie mogą być ani za duże, ani za małe. Chodzi o to, aby nie biegać niepotrzebnie po kuchni.
W praktyce oznacza to najczęściej:
lodówka w rozsądnej odległości od wejścia i blatu odkładczego,
zlew w centrum, z wygodnym blatem po obu stronach,
płyta nie tuż przy rogu, nie przy samych drzwiach ani oknie.
W nowoczesnych kuchniach częściej mówi się też o strefach roboczych:
strefa zapasów (lodówka, słupki z żywnością, spiżarnia),
strefa zmywania (zlew, zmywarka, kosze na śmieci),
Układ z katalogu często rozsypuje się przy pierwszej kolizji z drzwiami balkonowymi, oknem albo stołem. Trzeba to spiąć w całość.
Sprawdź trzy rzeczy:
czy drzwi lodówki i zmywarki otwierają się w pełnym zakresie bez blokowania przejścia,
czy ktoś siedzący przy stole nie będzie dostawał drzwiami od piekarnika lub lodówki,
czy dostęp do okna (otwieranie, mycie) nie jest zablokowany zbyt głębokim blatem lub baterią.
Częsty błąd: stół wciśnięty w środek kuchni w kształcie U. Wizualnie wygląda to dobrze, ale w praktyce blokuje szafki dolne i ruch dwóch osób.
Minimalne odległości, które ratują ergonomię
Są pewne granice, których lepiej nie przekraczać, nawet w małej kuchni.
między równoległymi ciągami: około 100–120 cm,
między krawędzią blatu/wyspy a ścianą lub stołem: minimum 90 cm jako przejście,
od płyty do ściany bocznej: co najmniej 30 cm, żeby był odkładczy i bezpieczny fragment blatu.
Jeśli kuchnia jest tak mała, że te odległości są nierealne, lepiej zrezygnować z wyspy czy półwyspu niż udawać, że „się zmieści”. Stłoczona kuchnia męczy codziennie.
Otwarte a zamknięte kuchnie – konsekwencje dla układu
Kuchnia otwarta na salon wymaga innego podejścia niż oddzielne pomieszczenie.
W kuchni otwartej: dąży się do skondensowania „brudnej” strefy (zlew, zmywarka) bliżej ściany i skierowania wyspy/półwyspu w stronę salonu jako strefy czystej i reprezentacyjnej.
W kuchni zamkniętej: łatwiej rozciągnąć zabudowę po całym obwodzie, mocniej wykorzystać wysokość, nie przejmując się tak bardzo widokiem z salonu.
Jeśli masz aneks, projektuj go tak, jakby był cały czas na widoku – bo będzie.
Jakie są twoje realne potrzeby przechowywania? (Pytanie 4)
Audyt tego, co już masz
Zanim wpiszesz w projekt „dużo szafek”, policz, ile faktycznie potrzebujesz miejsca. Najpierw przejrzyj aktualną kuchnię.
Wyjmij wszystko z szafek i podziel na grupy:
codziennie używane (talerze, kubki, garnki),
rzadziej używane (formy do ciasta, duże misy, robot kuchenny),
rzeczy „kiedyś się przydadzą” – często nadają się do oddania lub wyrzucenia.
Po takim przeglądzie zwykle okazuje się, że liczba rzeczy do przechowywania jest o 20–30% mniejsza niż wcześniej.
Szafki dolne: szuflady zamiast czeluści
Dolne szafki z półkami kuszą ceną, ale z perspektywy pleców są kiepskim wyborem.
Garnki, miski, pojemniki najlepiej czują się w szufladach o pełnym wysuwie.
Niższe szuflady sprawdzają się na przyprawy, sztućce, drobne akcesoria.
Głębokie szuflady można podzielić organizatorami, by nie robił się chaos.
Jeden słupek z szufladami często zastępuje dwie klasyczne szafki z półkami, przy dużo lepszej dostępności.
Szafki górne: wysokość, dostęp i wrażenie ciężkości
Zabudowa do sufitu daje najwięcej miejsca, ale też najmocniej przytłacza. Trzeba znaleźć balans.
Strefa w zasięgu ręki (do około 200 cm) – naczynia codzienne, szklanki, kubki.
Strefa wyżej – zapasy, rzadko używane sprzęty, sezonowe naczynia.
Najwyższe szafki dobrze przeznaczyć na rzeczy naprawdę sporadyczne.
W małych aneksach często zamiast pełnej zabudowy górnej lepiej sprawdzają się krótsze, lżejsze optycznie odcinki lub otwarte półki w jednej strefie, a wysoka zabudowa skupiona w jednym bloku.
Wysoka zabudowa i „ściana sprzętów”
Słupki z piekarnikiem, mikrofalą, lodówką i spiżarnią to wygodne rozwiązanie, ale łatwo z nim przesadzić.
Dobrze zaprojektowana ściana wysokiej zabudowy powinna:
mieć logiczne sąsiedztwo (lodówka blisko wejścia i strefy zapasów),
zawierać przynajmniej jedną szafę typu spiżarnia z wysuwanymi koszami lub półkami na prowadnicach,
nie zabierać całego światła dziennego – lepiej ustawić ją przy ścianie bez okien.
Jeśli wysoka zabudowa rozjeżdża się po całej kuchni, wnętrze staje się ciężkie i optycznie mniejsze.
Żywność ma inne wymagania niż garnki. Widać to szczególnie przy większych zakupach.
Suchy prowiant (makarony, kasze, puszki) wygodniej trzymać w jednym miejscu niż rozrzucać po całej kuchni.
Na przekąski i „podjadanie” przydatna jest osobna szuflada na wysokości blatu lub nieco niżej.
Jeśli masz możliwość wygospodarowania małej spiżarni (nawet 80–100 cm szerokości), plan kuchni się uspokaja – mniej potrzebnych szafek w strefie głównej.
Do przechowywania żywności lepiej sprawdzają się płytkie półki lub kosze – unikniesz zapasów upychanych w trzecim rzędzie.
Miejsce na rzadko używane sprzęty
Roboty kuchenne, gofrownice, garnki do przetworów – wszystkie te rzeczy nie muszą stać na blacie.
Jeśli używasz czegoś kilka razy w roku, zaplanuj:
wysoką, ale głęboką szafkę w okolicy kuchni (np. w przedpokoju lub schowku),
górne półki w wysokiej zabudowie, dostępne z pomocą składanej drabinki.
Dzięki temu codzienna kuchnia nie jest zagracona, a rzadko używane sprzęty nie giną w czeluściach szafek.
Śmieci, recykling i chemia domowa
System na odpady najlepiej przemyśleć od razu, zamiast zostawiać go na „później”.
Najwygodniej umieścić kosze w szafce pod zlewem lub tuż obok – wtedy odpadki trafiają prosto ze zlewu do kosza.
Przy segregacji przydają się minimum 3–4 pojemniki: zmieszane, bio, papier, tworzywa/szkło.
Środki czystości lepiej wydzielić niż trzymać razem z żywnością – osobna szafka lub część szafki pod zlewem z wysokim frontem.
Duży, wygodny system segregacji często jest ważniejszy niż kolejna szuflada na „przydasie”.
Źródło: Pexels | Autor: Pixabay
Jakiego blatu i przestrzeni roboczej naprawdę potrzebujesz? (Pytanie 5)
Ile ciągłego blatu to minimum
Kawałek blatu po lewej i prawej stronie płyty to za mało. Potrzebne jest jedno główne miejsce do pracy.
Praktyczne minimum głównego ciągłego odcinka to około 80–120 cm. Najlepiej umieścić go między zlewem a płytą lub obok zlewu.
Jeśli kuchnia jest mała, lepiej mieć jeden taki większy odcinek niż trzy małe porozrzucane między sprzętami.
Blat przy sprzętach: zlew, płyta, piekarnik
Każdy z głównych sprzętów potrzebuje „podparcia” z blatu.
Zlew: dobrze, gdy ma po minimum 40–50 cm blatu po jednej stronie (najlepiej po tej, gdzie odkładasz talerze) i chociaż 30 cm po drugiej.
Płyta: od strony gorących garnków przydaje się minimum 40 cm odkładczego. Płyta wciśnięta między ścianę a zlewozmywak to proszenie się o frustrację.
Piekarnik w słupku: zaplanuj w pobliżu kawałek blatu, gdzie odłożysz gorącą blachę – innej opcji w praktyce się nie używa.
Wysokość blatu a wzrost domowników
Standardem jest wysokość około 86–92 cm, ale nie wszyscy mają standardowy wzrost.
Orientacyjny sposób dopasowania: stań prosto, zegnij rękę w łokciu pod kątem prostym, zmierz odległość od zgięcia do podłogi i odejmij około 10–15 cm. To daje wygodną wysokość blatu.
Jeśli w domu są osoby bardzo różnego wzrostu, kompromisem bywa jeden główny blat o standardowej wysokości i niższy fragment (np. przy oknie) jako strefa dla niższej osoby lub dzieci.
Materiały na blat – plusy i minusy w praktyce
Najczęściej wybór jest między laminatem, drewnem, kamieniem/spiekiem a kompozytem.
Laminat: najtańszy, odporny na większość zabrudzeń, nie lubi bardzo wysokiej temperatury i zalewania krawędzi przy zlewie.
Drewno: ciepłe i przyjemne w dotyku, wymaga regularnej pielęgnacji i delikatności przy wodzie i nożu.
Kamień naturalny/spiek: wytrzymały na temperaturę, odporny mechanicznie, ale wymaga odpowiedniego doboru gatunku (nie każdy kamień dobrze znosi kwasy).
Kompozyt (solid surface, konglomerat): daje możliwość zintegrowanych zlewów i niewidocznych łączeń, dobrze się odnawia, jest droższy od laminatu.
Jeśli nie lubisz dbać o powierzchnie, lepiej wybrać materiał, który zniesie zaniedbanie, niż taki, który pięknie wygląda tylko na początku.
Połączenia blatów i strefy problemowe
Miejsca łączenia blatów i styku ze zlewem to newralgiczne punkty.
W narożnikach unikaj bardzo małych kawałków blatu – są słabsze i bardziej podatne na uszkodzenia.
Przy zlewie podwieszanym zadbaj o dobrą impregnację krawędzi (przy laminacie) lub poprawne wykończenie przy innych materiałach.
Blat przy oknie: sprawdź, czy jego wysokość i głębokość nie utrudnią otwierania skrzydła, zwłaszcza uchylno-rozwiernego.
Dodatkowe powierzchnie robocze
W małych kuchniach dobrze sprawdzają się blaty „na żądanie”.
Wysuwane półki lub blaty zintegrowane z szufladą pod blatem.
Składane blaty przy ścianie, z których korzystasz tylko przy większym gotowaniu.
Łączone funkcje stołu i blatu wyspy – jedna płaszczyzna do gotowania i jedzenia.
Takie rozwiązania są tańsze niż powiększanie kuchni kosztem innych pomieszczeń, a realnie zwiększają wygodę.
Jakie sprzęty kuchenne są dla ciebie kluczowe? (Pytanie 6)
Lista urządzeń obowiązkowych i „miłych dodatków”
Zamiast zaczynać od katalogu, zacznij od listy: bez czego nie wyobrażasz sobie kuchni, a z czego możesz zrezygnować.
Najpierw wypisz sprzęty obowiązkowe (lodówka, płyta, piekarnik, zmywarka, okap), potem dodatki (mikrofala, ekspres do zabudowy, kostkarka, winiarka, robot planetarny). Każdy dodatkowy sprzęt to nie tylko wydatek, ale też centymetry zabudowy.
Wielkość i typ lodówki
Lodówka często decyduje o całej ścianie zabudowy.
Lodówka do zabudowy: estetyczna, wąska na zewnątrz, mniejsza w środku przy tej samej szerokości niż wolnostojąca.
Lodówka wolnostojąca: większa pojemność, czasem tańsza, ale wymaga oddechu po bokach i nad urządzeniem.
Side by side / french door: świetna przy dużej rodzinie i częstym gotowaniu, wymaga szerokiej ściany i odpowiedniego promienia otwarcia drzwi.
Jeśli najczęściej gotujesz świeżo i nie robisz dużych zapasów, mniejsza lodówka może być rozsądniejsza, a zaoszczędzone miejsce przeznaczysz na blat.
Piekarnik, mikrofala i inne zabudowane urządzenia
Piekarnik pod płytą to klasyka, ale nie zawsze najlepsza opcja.
Piekarnik w słupku, na wysokości blatu lub nieco wyżej, jest wygodniejszy dla pleców i bezpieczniejszy przy dzieciach.
Mikrofalę możesz połączyć z piekarnikiem w jednym urządzeniu lub zaplanować osobny, mniejszy front w słupku.
Urządzenia typu piekarnik parowy czy ekspres do zabudowy wymagają z góry przewidzianej wysokości słupka i odpowiedniego doprowadzenia prądu/wody.
Najważniejsze wnioski
Zacznij od decyzji, jak często i w jaki sposób będziesz gotować – intensywne, codzienne używanie wymaga długiego, ciągłego blatu, mocnego oświetlenia, lepszej organizacji przechowywania i trwalszych materiałów.
Określ, czy kuchnia ma być sercem domu czy wyłącznie „warsztatem” – od tego zależy, czy inwestujesz w wyspę, miejsca do siedzenia i cichą zmywarkę, czy raczej w maksymalną liczbę szafek i spiżarnię.
Dopasuj projekt do liczby domowników i ich nawyków: szerokość przejść, liczba stref roboczych, miejsce na zapasy i dostępność dla dzieci muszą wynikać z realnego życia, a nie z katalogu.
Świadomie wybierz między kuchnią otwartą, półotwartą i zamkniętą – to decyzja o poziomie hałasu i zapachów w salonie, stopniu „pokazowości” kuchni oraz tym, czy gotujący jest w centrum wydarzeń.
Przeanalizuj typowe scenariusze dnia (śniadania w biegu, gotowanie z dziećmi, przyjmowanie gości), bo to one wskazują konkretne potrzeby: stację śniadaniową, niższy blat dla dzieci, wyspę jako bar.
Wykonaj dokładny pomiar pomieszczenia, uwzględniając krzywizny ścian, skosy, wysokość parapetu i wszystkie przeszkody – bez tego każdy szkic kuchni jest przypadkowy.
Sprawdź istniejące przyłącza (woda, kanalizacja, gaz, wentylacja, elektryka) i realne możliwości ich przesunięcia, bo to one często wyznaczają granice układu szafek, zlewu, płyty i okapu.
